2012-07-25

vesair

vesair

Sevgili dünlük,

ben artık -eskiden de olduğu gibi- sen dahil herkese sorduğum soruların yanıtlarını kendi başıma vermekten ve her defasında yanılmaktan, yanılmışım gibi karşılanmaktan, küçüklüğüme verilmesini görmezden gelmekten vazgeçiyorum.

Biliyorlar sevgili dünlük, ne yapmalarını umut ettiğimi, yapmadıklarında ne düşüneceğimi, söyleyeceklerime nasıl cevaplar vereceklerini, eve yalnız döndüğümde nereye gidiyor olmaları gerekeceğini, görmeye başladıklarında güçlenebileceğimi, güçlendikçe hak vermeleri gerekeceğini, hepsini biliyorlar ve gizlice uzaktan beni izleyerek “Zaten ben biliyordum” lu sonumu yazıyorlar. Alışılmışım ben, dışıma çıkamıyorlar. Tüm bunları defalarca yaşayıp, defalarca daha güzel yanılmaktan vazgeçiyorum sevgili dünlük.

Yanılmak görecelidir.

Ben öğrenmeyi beceremiyorum sevgili dünlük. Ahmaklığıma ver. Ama önemsemeye çalışıyorum. İkna kabiliyetim olmasa da yaşayabilirim.

Gerçeklerden kaçamam sevgili dünlük, ama saklanabilirim.

0 0 0 0 0