2013-02-17

Bu dünyayı kirletmez.

Bu dünyayı kirletmez.

Ellerim üşüyor Sevgili Dünlük,

ve bir şehri ateşe vermek sadece bir ılıklığı anımsatıyor bana.

İnsan ölmeyi ne kadar sık hatırlıyorsa
o kadar ahmak cümleler kurma eğilimi gösteriyor Sevgili Dünlük.

Ahmaklık felsefenin bir yüksek mertebesi olmalı bence. Kime uzaktan bakıyor artık gözlerim? Unutmayı o kadar kolay sandım ki, sanki bir kavrayışa benzeyen ama bir boş vermeyi anlatan hafif bir el hareketiyle üstesinden gelebilirmişim gibi. Benim sorunum hafife almakla yüz bulup büyüyor içimde bir yerde Sevgili Dünlük. Üstesinden gelmekse üç başlı, üç kanatlı, üç gözlü bir mitoloji kahramanı. Anlatılageldikçe unutulan.

İnsan bir düşsokağında sakin olamaz Sevgili Dünlük. Konuşulmamış konular varken onca, üzerine düşünülmemiş, üzerine düşülmemiş gizli kuyulara susmalar bitmemişken, uzaklara bakıyormuş gibi fotoğraflar göz önüne el yordamıyla çekilirken, olsa olsa ayrılıktan gecikiyorken sabahlar, sırtını eski dizelere dayayıp edebiyat yapan sonradan ölme şairlere özenip nefes nefese yetişmeler bir anlama, sakin olunamaz.

Ayrılık zor da Sevgili Dünlük, yalnızlık çocuk oyuncağı. Çünkü insan ayrılırken göstereceği çabanın onyedimilyonyirmiikibinonüç’te birini göstermese de yalnızlığı becerebilir. İki kere iki dört gibi bir şeydir bu. Becerikli bir ahmaklıktır.

Bana acını verebilirsin Sevgili Dünlük. Bu dünyayı kirletmez.

Dünya, vicdan sahibi insanları mutlu etme lüksüne sahip bir yer değil. Kendine biraz çeki düzen vermelisin Sevgili Dünlük.

0 0 0 0 0