2013-04-23

Kensington’s Children’s Party, 1934 - Bill Brandth

Kensington’s Children’s Party, 1934 – Bill Brandth

Gelmesinler Sevgili Dünlük,

Ellerinde ne varsa yok avuçları, içlerinde duygu yüklü gerçek aşkları, eskiden beri unutulmamış cümleleri, oldukça yüklü akılları, fikirleri, şöyle sağa sola baktıklarında oluşan boşlukta belli belirsiz hatıraları yanlarında, en çok kim seviyor yarışlarından kazandıkları ödüllerle boyunlarında, beklememi bambaşka kelimelere yükledikleri anlamlarıyla, gelmesinler.

Gelmesinler, çünkü kolay anlatılır bahaneleri olunca insanın, benim gibi tespitler yapmaya çalışıyor. Çünkü evinde terliklerin çıkartılıp giyildiği bir yer olmasına seviniyor. Çünkü sahip olduklarını eksiksiz sayabiliyor da olamadıklarında tıkanıyor. Çünkü kaybetmekten korkmamaya başlıyor ki insanın büyük cesareti gibi büyük çaresizliği de bu duygudan besleniyor. Çünkü izinsiz anlamlı çiçeklere su verdiğinde bir iş yapıyormuş gibi büyüklene büyüklene giymeye başlıyor terliklerini. Gelmesinler çünkü insanoğlunun elleri büyüdükçe sarılması küçülüyor ister istemez. Çünkü çayımız sigaramız her şeyimiz tamamlanıyor da bulamayınca aşkı insana bir gülme geliyor. Çünkü büro aksiliklerinden oluşmuş devlet daireleri bu yolları gelmemiz için değil gitmemiz için serdi önümüze. Çünkü gelmek için yola çıkanları sarıp sarmalayan aldanmışlık hissi az sonra bitiyor. Çünkü sonra her tespiti arka arkaya sıralamak gibi bir hastalığa kapılıyor insan ve küçüklüğünden kalma bir hastalık olmadığı için üzülüyor. Çünkü sonra içindeki çocuklar ölüyor ki bugün ölmeseler ne güzel olurdu.

Velhasıl bir kelam edilmesi gerekiyordu Sevgili Dünlük. Ettim.

Gelmesinler.

Söylemişlerdi inanmamıştım, sen inan sevgili Dünlük;
İlk bakış insanı şair eder, son bakış sair.

0 0 0 0 0