2012-04-06

Çiçeklere uzanıyordu sevgili dünlük.

Başı hafifçe aklımdaki durgunluğa doğru eğik,
ipekli bir giysiden sıyrılmış elleriyle.
Çiçeklere uzanıyordu.
Sürekli bir biçimde.
Bir büyük saate az önce bakmış
ve koşarak gelmişti sanki..

Dört bir yana doğru uzanıyordu
çiçeklere.
Sarı yeşil bir aydınlıktan söz ediyor gibi kendinden emindi.
Görenler yere bakıyor diyebilirlerdi.
Ben diyemezdim.
Apaçık bir çiçek vardı gözünde.
Bir de ulaşmak hissi.

Tedirginliğin unutulmuş tarifiyle çiçeklere uzanıyordu işte..

Durmadan.

Biliyor musun sevgili dünlük,
kim neye ya da kime böyle dirayetle uzanmak isterse,
yolda başına gelebileceklerin hepsi teferruattır.

 

Ciceklere Uzanıyordu